حاشيه نشيني و آسيب هاي اجتماعي و شهري آن (مورد مطالعه كلان شهر رشت)

در كشورهاي درحال توسعه حاشيه نشيني به محلات فقيري اطلاق مي شود كه در كنار كلان شهرها و شهرهاي بزرگ به وجود آمده و داراي اسكان غير رسمي و بدون هيچگونه ضوابطي بوده و ساكنين اين مناطق نتوانسته اند از نظام اجتماعي و اقتصادي بهره كافي را ببرند. كمبود امكانات دراين مناطق و عدم توجه به آن باعث بروز ناهنجاري هاي اجتماعي، فقر بهداشتي، گسترش اعتياد، بيكاري و ساخت و سازهاي غير اصولي شده است. در اين تحقيق سعي شده با بررسي موارد و مشكلات عديده حاشيه نشيني كلان شهر رشت شرايط را در اين سكونت گاه ها با جامعه آماري تحليل نموده و راهكاري مناسب جهت خروج از اين معضل ارايه نمايد. طبق يافته هاي تحقيق در اين مناطق بين شرايط اقتصادي خانواده با ارتكاب جرايم اجتماعي رابطه مستقيم وجود دارد و هر چقدرخانواده از لحاظ فرهنگي در فقر فرو رفته و همچنين امكان تحصيل و اشتغال براي اعضاي خانوداه ميسر نباشد دچار رفتارهاي پر خطر و هنجارشكنانه مي شوند. همچنين بدست آمد كه رابطه ي مستقيمي بين دافعه اقتصادي، رفاهي و اجتماعي محل سكونت قبلي با جاذبه اقتصادي و اجتماعي و بهبود شرايط كار در محل سكونت فعلي وجود دارد كه منجر به مهاجرت به مناطق شهري شده است.