تحليل فلسفه شادي و غم با استفاد از آموزه هاي نهج البلاغه و كاربرد آن در سبك زندگي اسلامي

قدمت توجه به موضوع شادي به درازاي تاريخ خلقت بشر است، زيرا آدمي همواره به دنبال رهايي از دردها و رنج ها و تغيير وضعيت خود از حال بد به حال خوب بوده است. شادي، دستاوردي نوين در علم روانشناسي است و از مهم ترين احساسات و نيازهاي بشر به شمار مي رود. هدف از اين نوشتار اين است كه ضمن تبيين و توضيح شادي و غم به اين پرسش پاسخ داده شود كه آيا مفهوم شادي و هم و شاخصه هاي آن در نهج البلاغه و كلام حضرت علي (ع) به طور مستقيم يا غير مستقيم مورد اشاره قرار گرفته است چه مباحث و آموزه هايي در خصوص شادي و هم در نهج البلاغه مي توانيم مشاهده كنيم روش انجام مطالعه تحليل اسنادي است و به منظور گرد آوري داده هاي لازم جهت پاسخگويي به سوالات پژوهش اسناد و مدارك موجود، مرتبط و در دسترس جمع آوري و به شيوه كيفي مورد استفاده قرار گرفته است. يافته هاي مطالعه بيانگر آن است كه: مولفه ها و ابعاد مطرح شده براي شادي و هم توسط صاحب نظران سه دهه اخير، عموما در بطن سخنان، توصيه ها، دستورها، نظرها و شيوه هاي به كار گرفته شده توسط حضرت علي (ع) حضور و وجود عيني داشته است و بيانات ايشان در 14 قرن قبل نشان از شخصيت ممتاز و بي نظير ايشان دارد. همچنين ايشان نه تنها شادي و نشاط را نهي نكرده بلكه روشهاي مختلفي براي دستيابي به شادي و نشاط و اجتناب از غم و اندوه نيز توصيه نموده است كه در اين مقاله مورد بررسي قرار مي گيرد.