دل نيارامد به گفتار دروغ (بررسي صدق در مثنوي)

صدق، خلوص نيت و عقيده ي پاك داشتن، رهايي و تنزيه دل ازهرگونه شايبه و كدورتي است كه صفاي آن را مشوب و مكدر نمايد وتصفيه ي اعمال از تمام آلودگي ها، دوري از خودنمايي و عجب؛ وسري است از اسرار حق در دل و جان بنده. صادقان، مخلص، مهذب و آراسته به ادب واز زشتي ها دورند، در مقام عبوديت توجهي به غير حق ندارند و خدا را خالصانه پرستش مي نماي د. پيمودن مدارج و مراتب كمال آدمي تا رسيدن به مرتبه اتصال وبقاي باالله جز به صدق وصفاي باطني ميسر نميشود.صدق وراستي از صفات حق تعالي است. خداوند خود، در تاييد نبوت و دين پيامبران، كلمه ي صدق را پيش از عنوان نبوت آنان ذكر ميكند واين مبين آن است كه صداقت انبيا، مقدم بر مقام نبوت آنان است و به سخني ديگر، خداوند به واسطه ي صدق باطني انبيا، آنان را به مقام نبوت برگزيده است. در عرفان نيز، صدق و راستي و صفاي باطني، حكم پله ي نخستين نردبان تعالي و استكمال آدمي و بقا و جاودانگي او را دارد. در مكتب عرفاني مولانا، صدق و راستي با نمودهاي گوناگون آن، در همه ي مراتب طريق تحقيق، دست آدمي را ميگيرد و او را با خود از خاك به سوي افلاك و از ثري به ثريا مي برد. در اين مقاله كوشش شده است برخي ابعاد صدق از منظر مثنوي مولوي به عنوان بزرگ ترين و كامل ترين اثر عرفاني مورد بررسي قرارگيرد