واكاوي و بررسي آثار منظوم بيتوشي كردي

علامه عبدالله بن محمد بيتوشي كردي اديب برجسته و شاعر توانمند كردتبار سده ي دوازدهم هجري قمري بود كه در حوزه ي زبان و ادب عربي بضاعتي وافر و در سرودن شعر توانايي عجيبي داشت. اشعاري كه از وي به سه زبان عربي، فارسي و كردي به يادگار مانده است، از لحاظ ادبي ارزشمند و از لحاظ ساختاري و محتوايي قابل تأمل هستند. اين نوشتار با رويكرد توصيفي- تحليلي بر آن است كه جايگاه ادبي بيتوشي را در حوزه شعر عربي با تحليل ساختاري و محتوايي اشعار عربي وي تبيين نمايد و يافته هاي آن حاكي از اين است كه علامه بيتوشي واجد شرايط خاص در حوزه ي مهارت هاي ادبي است و با ممارست در سرودن شعر و استغراق در قرائت ادب عربي قديم، ملكهي شعري را در وجود خود به اوج كال و پختگي رسانده است. وي در قصايد مدحي و غزلي خود كه قسمت اعظم اشعار او را در بر مي گيرد، با ابداع و ابتكارهاي جسورانه و توجه خاص به نكات ظريف بلاغي و آرايش لفظ و صورت كلام، به محتوا و مضامين اشعار نيز عنايتي خاص داشت و توانست از رهگذر شعر عربي، انديشه هاي زيبا و تأملات شاعرانه ي خود را به عرصه ي شعر و ادب تقديم نمايد.