بررسي صفات ممدوحان در ديوان شاعران مديحه سراي قرن پنجم هجري

در عصر غزنوي، شعر مدحي و درباري در بين شعراي آن دوره رونق بسيار داشته است. چند تن از اين شاعران مانند عنصري، منوچهري، فرخي، غضايري و عسجدي در شيوه مديحه سرايي نسبت به سايرين، متمايز بوده اند و ممدوحان خود را به صفات و ويژگي هاي جسماني و معنوي ستوده اند . مثلا فرخي ممدوح خود را به فضل ، هنر ، علم ، ادب ، جواني ، زيبايي ، شجاعت، سخاوت ، حلم و بردباري ، خشم ، خلق نيكو و ... منوچهري ممدوح را به صفاتي مثل هنرمند بودن ، گهر داشتن ، جود و سخاوت ، ظفر مند بودن ، عادل بودن ، بي نظير بودن ، مهربان بودن ، خلق نيكو داشتن و... عنصري ممدوح را با ويژگي هايي همچون خوي نيك ، بي نظير بودن ، قدرت مند بودن ، حسن تدبير داشتن و... و غضايري ممدوح را به جود و بخشش ، شجاعت ، اخلاق نيك و ... ستوده اند. برخي از اين صفات و ويژگي ها در ديوان شاعراني كه قصايد مدحي شان مورد بررسي قرار گرفته اند مشترك است از جمله جود و بخشش، همت، صبر و حلم داشتن و ... بيشترين صفتي كه شاعران مديحه سرا ممدوحان خود را با آن صفت ستوده اند، صفت جود و بخشش است. اين مقاله به بررسي ويژگي ها و صفاتي پرداخته كه شاعران با آن صفات، ممدوحان خود را ستوده اند و همچنين صفات مشترك ذكر شده براي ممدوحان اين قرن را بيان نموده است.