آب و گذر از آب در اساطير ايرانيان، هنديان و مصريان باستان

آب اساس خلقت بشري و مايه حيات است. سرچشمه و منشا همه امكانات هستي، آشناترين تجسم براي مفهوم زندگيست كه بعد از خاك پست ترين و پايين ترين سطح جهان ماده را تشكيل مي دهد و در تمام جنبه هاي زندگي انسان داراي ارزش و جايگاه ويژه اي است و حاوي رمزهايست كه ارتباط عميق با تفسير هاي انتزاعي ذهن غريزي انسان از تولد، زندگي، مرگ و تولد دوباره دارد. اين پژوهش بر آن است تا به روش توصيفي - تحليلي گذر از آب را در اساطير بين النهرين مورد بررسي قرار دهد . نتيجه تحقيق حاكي از آن است كه آب عنصري است ازلي و نماد دنيايي مينويي به همين دليل به آدمي زندگي دوباره مي بخشد و گذر از آن حيات دوباره و نماد دوره ديگري از زندگي است كه آغاز مي شود. در گذر از آب قهرمان اسطوره اي پس از گذشتن از آب به دوره اي جديد و دنيايي وارد مي شود كه در آن روياي پيروزي و روشني به آفتاب واقعيت بدل مي شود...