جادو و جادوگري از ديدگاه مردم شناسي ديني در رمان «اهل غرق»

پيشينه هيچ قوم و ملتي، در طول حيات بشري از جادو و جادوگري تھي نيست. طبق تحقيقات مردم شناسان ديني، از همان روزگاران نخست، انسان ها براي مقابله با بلايا و حوادث ناگوار زندگي كه منشأ آن را دخالت نيروهاي ناشناخته و ماوراء الطبيعي مي دانستند، دست به جادو و جادوگري زدند و به تدريج و در طول زمان ، جادو به صورت دانشي در آمد كه از ديدگاه مردم شناسي قابل بررسي و تحقيق است. فريزر، اين جادو را به دو نوع جادوي هوميوپاتيك (شباهت) و جادوي مسري (سرايت) تقسيم بندي مي كند. منيرو رواني پور از نويسندگان معاصري است كه در رمان «اهل غرق»، با به تصوير كشيدن باورها و اعتقادات بنيادين انسانهاي اوليه و با به كارگيري اين دو جادو ، ابراز مي دارد كه ادبيات معاصر امروزي نيز با رنگ و بويي اسطوره اي تنيده شده و ريشه در باورهاي پيشين مردمان اين سرزمين دارد. نتيجه اين پژوهش نشان مي دهد كه رواني پور در اين رمان از جادوي هوميوپاتيك (شباهت) استفاده بيشتري كرده است.