مدل سازي زيستگاه سنجاب ناخن دراز (Spermophilopsis leptodactylus) در شهرستان سرخس

زيستگاه يكي از پارامترهاي كليدي در جهت حفاظت از گونه ها مي باشد. داشتن اطلاعات كاملي از نيازهاي زيستگاهي يك گونه به منظور تدوين سياست هاي مديريتي براي حفاظت از آن امري اجتناب ناپذير است. مدل سازي زيستگاه روشي مشخص و تكرارپذير براي تشريح، كمي كردن و نقشه سازي اجزاي زيستگاه است. در اين مطالعه مطلوبيت زيستگاه سنجاب ناخن دراز در شهرستان سرخس با استفاده از روش حداكثر آنتروپي مورد ارزيابي قرار گرفت. متغيرهاي زيس تمحيطي مورد استفاده در اين تحقيق شامل ارتفاع از سطح دريا، شيب، جهت، شاخص پوشش گياهي، فاصله از زمين هاي كشاورزي و فاصله از جاده مي باشند. طيق نتايج حاصل، مهم ترين عوامل موثر بر حضور سنجاب ناخن دراز متغييرهاي فاصله از جاده، فاصله از زمين هاي كشاورزي و ارتفاع از سطح دريا است. ميزان AUC براي ميانگين راه اندازي مدل بيش از 0/8 به دست آمد كه نمايانگر عملكرد مطلوب Maxent مي باشد.