تحليل جهت گيري هاي كلي آينده نگاري منطقه اي (مطالعه موردي: استان گيلان)

دسترسي به توسعه ملي و منطقه اي آرمان بزرگ هر ملتي است. تحقق اين امر مستلزم آن است كه بهترين رويكردها و روش ها براي تعيين مسير توسعه به كار گرفته شود. وضعيت كنوني جهان استفاده از رويكرد آينده نگاري در برنامه ريزي ملي و منطقه اي را اجتناب ناپذير كرده است. از اين رو پژوهش حاضر بر رويكرد آينده نگاري تكيه دارد. تمركز و هدف پژوهش حاضربر شناخت و تحليل سطوح نابرابري توسعه بين نواحي مختلف استان گيلان و شناسايي اصلي ترين قابليت هاي توسعه استان، باهدف كاهش عدم تعادل هاي درون منطقه اي متمركز شده است. اين پژوهش نوعي پويش محيطي براي انجام آينده نگاري رافراهم مي كند و از طريق روش STEP به شناسايي محيط برنامه ريزي مي پردازد. اين پژوهش با توجه به حوزه هاي پويش محيطي و سطوح توسعه يافتگي استان، جهت گيري هاي كلان آينده نگاري استان را مشخص مي كند. روش تحقيق پژوهش حاضر تحليل كيفي است. و پژوهش گر با بررسي اسنادي و مبتني بر تحليل كيفي به شناسايي سطوح نابرابري بين مناطق استان پرداخته است. همچنين از طريق روش STEP به پويش محيطي قلمرو تحقيق پرداخته و جهت گيري هاي كلان آينده نگاري توسعه استان را مشخص كرده است. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه اهم جهت گيري هاي كلان آينده نگاري استان شامل تقويت زيرساختي و روساختي فعاليت هاي گردشگري استان، تقويت و تحكيم نقش ترانزيتي استان و اتمام خط آهن، گسترش صنايع وابسته به كشاورزي، بهره برداري از انواع معادن واقع در مناطق كوهستاني استان، تقويت بازرگاني داخلي و خارجي استان و استفاده از قابليت هاي بندرگاهي و منطقه آزاد در استان است.