انديشه هاي استعلايي مشترك در آثار "سهراب سپهري" و "شل سيلور استاين

اين مقاله، كوشيده است، مشتركات فكري و جهان بيني فلسفي شعر سهراب سپهري را با آثار شل سيلوراستاين، در تلاش براي اصلاح و بازسازي نگاه انسان به جهان دروني و بيروني، تا حد رسيدن به آرمانشهر فضايل، تحليل نمايد؛ سيلوراستاين و سپهري از ميان تمدن سيماني و دودزده بشري، براي مخاطب خود جهان ديگر گونه اي ترسيم مي كنند و با يادآوري اصالت و هويت انسان كه در هياهوي زندگي حسابگرانه و مادي مدرن گم شده است، وي را به تفكر و تأمل راستين در معناي هستي و چيستي زندگي فرامي خوانند؛ نتايج تحقيق گوياي آن است كه، به تصوير در آوردن زيبايي هاي بي مثال جهان و اشيا، همراه با دعوت به درك وزن بودن" ، تحسر بر صفاي بدوي زندگي و دانش بي ادعاي ديروزين آدمي و تاسف بر خلوص كودكانه اي كه در هجوم بزرگسالي روح، رنگ مي بازد، از مهم ترين نقاط اشتراك فكري دو شاعر در تبيين مباني هستي شناسانه و فلسفي خود در آثارشان است؛ همچنين، دعوت به زدودن رنگ عادت و رخوت از آينه دل و تلاش براي پويايي و هيجانمندي لحظات، زندگي عاشقانه با هستي، حفظ حرمت و اعتبار طبيعت، بازگشت به صفاي كودكي و اصالت و سادگي روح، همراه با پويش و كوشش مدام در جهت فهم درست از زندگي و در يك كلام "جور ديگر ديدن جهان از جمله راه كارهاي اصلاحي و تعليمي دو شاعر، براي اعتلا به جهان آرماني است.