بررسي عناصر طبيعت در ساختار اشعار كلاسيك هوشنگ ابتهاج «پژوهشي در اشعار هوشنگ ابتهاج بر اساس نظريه سبك شناسي ساختارگرا»

هوشنگ ابتهاج (1306) از شاعران ميانه گراييست كه عناصر طبيعت چه از نظر كمي و چه از نظر كيفي يكي از مهمترين سازه هاي تشكيل دهنده شعر او مي باشد. اين عناصر در كنار يكديگر در بيشتر مضامين، از عاشقانه تا اجتماعي و سياسي، معمولا حول محور مفهوم نوستالژي، نقش اصلي را در به تصوير كشيدن گذشته اي زيبا با رنگ ها و نشانه هاي پر طراوت و شاد، در مقابل اكنوني غم انگيز با فضايي ابري و خاكستري رنگ، بازي مي كند تا بازتابي از دوران پيش و پس از هجرت يا ورود به دنياي سياسي را در زندگي شاعر نشان دهد. بسامد اين عناصر در اشعار سايه در سه مختصات زباني، فكري و ادبي نشان مي دهد كه كار كرد عناصر طبيعت عمدتا غير مستقيم و در خدمت محور فكري نوستالژي، براي انعكاس احوال دروني شاعر از سرخوشي تا ناكامي است و تكرار برخي عناصر طبيعت به كمك حروف اضافه و قيدهايي كه مفهوم تكرار را در جمله ايفا مي كنند با ويژگي آب و هوايي سرزمين زادگاه شاعر مانند تكرار باران، پيامد مكرر ابر، آفتاب، ارغوان، شكفتن و ... در ارتباط تنگاتنگ است..