بررسي طنز در شعر فرخي يزدي

طنز كه به عنوان يك نوع ادبي و گاهي نيز به منزله ي يك صنعت ادبي در ادبيات به كار رفته است، در بيشتر آثار نظم و نثر ادب پارسي موجود است. در واقع بسياري از شاعران و نويسندگان خودرا در مقابل جامعه و مردم متعهد و مسئول دانسته و اغلب سعي داشتند به نوعي عوامل حكومتي و پادشاهان ستم گر و گمراه را به راه راست و رعايت حقوق مردم فرا خوانند. هم چنين اين افراد صاحب قلم گاهي اوقات براي مقابله با نابساماني ها و نابرابري ها و كج روي هاي اجتماع و جامعه پيش قدم مي شدند و براي اين كه جامعه را اصلاح كنند و از خطرات ناشي از زندان و غل و زنجير و شكنجه ي حاكمان ظالم و ستم گر در امان بمانند زبان طنز را برمي گزيدند. فرخي يزدي هم يكي از بزرگان دوره ي مشروطيت است كه براي رسيدن به هدف خود كه آزادي و اصلاح جامعه ي فاسد زمان خود است گاهي از طنز استفاده مي كند. در اين مقاله كوشش شده است كه مسائل اساسي مورد طنز و شخصيت هاي اصلي را كه مورد طنز و انتقاد واقع شده اند را در شعر فرخي يزدي مورد بررسي قرار داده شود.