انسان مداري در ترانه هاي دهه هاي 60 و 50 با تكيه بر آثار ايرج جنتي عطايي

ترانه، صورتي از شعر است كه با موسيقي آميخته شده است و هيئتي واحد را پديد مي آورد. به دليل محاورگي مي توان به واسطه ي ترانه، وضعيت جامعهي انساني را مورد كنكاش قرار داد. انسان مداري يعني توجه به امور بشري. اومانيسم نام جنبشي علمي و ادبي است كه مقارن دورهي رنسانس در فرانسه ظهور كرد و بعدها به صورت پراكنده در آثار هنرمندان جهان نمود پيدا كرد. ترانه هاي ايرج جنتي عطايي در دهه هاي 40 و 50 مشخصا انسان آن روزگار را هدف گرفته است با تمام آرمان ها، اهداف و داشته ها و نداشته هايش. هدف انجام اين پژوهش بررسي ديدگاه ها و ترانه هاي ايرج جنتي عطايي بوده كه از روش مطالعه كتابخانه اي و تحليل محتوايي صورت گرفته است. در اين پژوهش به مفاهيم اومانيسم و اگزيستانسياليسم، بررسي مفهوم ترانه و ترانه نوين پرداخته و در ادامه به زندگي، افكار و ترانه هاي ايرج جنتي عطايي نگاهي موشكافانه داشته و ترانه هايي همچون انسان خاص، ماه پيشوني، مشاهير / اساطير، هم غصه و ... را مورد بررسي قرار داديم. در انتها نيز رهيافت هاي نگارندگان از اين پژوهش ارائه شده است.