ساختار شكني در مكتوبات

ادب پارسي كه از سرچشمه ي زلال قرآن كريم سيراب شده، لبريز از پند و اندرز و عبرت است. مولانا شاعر نامدار قرن هفتم هجري يكي از چهره هاي پر فروغي است كه در تاريخ و ادبيات فارسي ظهور كرده و آثار ارزشمندي در نظم و نثر از خود به يادگار گذاشته است. در اين مقاله با بررسي آثار منثور مولانا و نيز با توجه به محتوا و درون مايه و زبان متني اش، نمونه هايي از ساختارشكني هاي او مورد بررسي قرار مي گيرد، همچنين تلاش شده است كه در اين مقاله از برخي عناصر حاكم بر ساختارشكني چون: كاربرد مثل ها و تركيبات غريب و شگرف و كلمات منسوخ، آوردن ضمير اشاره جاندار براي بي جان، به كار بردن جمله هاي ناقص و كوتاه كه باعث ابهام مي شود، قصه در قصه آوردن و به كار گرفتن تشبيه هاي غريب و دور از ذهن، و... استفاده شود و اين در حالي است كه خواننده كلام مولوي در فضاي آن محو مي شود و هر كس در حد فهم خود از آن برداشت مي كند. در اين مقاله ساختار شكني بر اساس تقسيم بندي دستور انوري به صورت فعل، اسم، صفت، ضمير و... انجام شده تا خواننده ي كلام درك بهتري از مصاديق ساختار شكني داشته باشد.