قلمرو گريزي اقليتي ناصرخسرو (بر اساس ديدگاه ژيل دلوز)

اقليت شدگي از مهم ترين مفاهيم ارائه شده توسط ژيل دلوز و فليكس گتاري است؛ مفهومي با تأكيد بر آري گفتن به نيروهاي زندگي بخش و كنشگر و نفي نيروهاي واكنشگر همچون كينه توزي و وجدان معذب كه افسردگي، اندوه، احساس گناه، بيگانگي و تنهايي را به انسان تحميل مي كنند. طبق نظريه دلوز و گتاري، چينه هاي اصلي كه انسان را مقيد مي سازند، معنامندي، تفسير، سوژه سازي و انقياد هستند؛ آنها نفوذ در هنر و زبان و ادبيات اقليت را از جمله تأثيرگذارترين ابزار براي ويران كردن اين چينه هاي اكثريتي مي دانند كه با آن مي توان قلمروهاي حاكم را درنورديد و با تفكري ريزومي و پويا با نيروهاي واكنشگر و منفي جنگيد و اساس ايستايي و تفكر درختي را ويران كرد. با بررسي زبان و محتواي قصايد ناصر خسرو كه شاعري پارسي گو و اسماعيلي بوده است و مذهب وي همواره به عنوان مذهبي اقليتي شناخته شده است، مي توان تا حدودي به شباهت ها و تفاوت هاي «درك عامي از اقليت» و تعريف «اقليت در رويكرد دلوز و گتاري» دست يافت.