بازتاب خويشتن در بررسي تطبيقي قصه خير و شر و دو مسافر

از ميان انواع ادبيات عامه و عاميانه، قصه ها را مي توان به عنوان نخستين و ارزشمندترين آفرينش ذهن و زبان بشر دانست كه در ژرفاي معناي خويش، آموزه هايي ژرف و برجسته دارند. از اين منظر، قصه ها ابزاري مهم براي تزكيه، تربيت و تعالي روحي - رواني و جسماني مخاطب اند. از آنجايي كه منشأ قصه ها، اغلب تجلي ذهن ناخود آگاه جمعي است و در نقل سينه به سينه و گذار و گذر، گاهي با ترجمه و اقتباس و در جامه باز آفريني، ظاهري دگر گونه يافته اند، در پژوهش هاي مطابقه اي فرآورده هاي ادبيات عامه، مي توان به وجوه شباهت ها و خويشاوندي هاي قابل توجهي دست يافت. در ادبيات آلمان، نمونه اي از قصه ها و افسانه هاي برادران گريم و در ادبيات فارسي، داستان خير و شر از هفت پيكر نظامي گنجه اي و بازخواني آن در مجموعه قصه هاي صبحي (فضل الله مهتدي) نمايندگاني از ادبيات عامه شرق و غرب اند كه ظرفيت هاي متعددي از ديدگاه كاوش هاي تطبيقي و مقابله اي دارند. اين پژوهش بر آن است تا با روشي اسنادي، توصيفي و تطبيقي، تفاوت ها، ويژگي هاي مشترك و عناصر سازنده اين قصه ها را بررسي و تحليل كند.