گرايش اسماعيلي ناصر خسرو نماد انتقاد سياسي

ناصر خسرو يكي از بزرگترين شاعران صاحب سبك و صاحب انديشه در قرن پنجم هجري، نماينده ي يك نسل است. نسلي كه شروعش با استيلاي تركان غزنوي آغاز مي شود و ادامه اش هجوم بي امان تركان بيابان گرد سلجوقي را در پي دارد. حكومت هايي كه عملا با دم تيغ و با تمسك به خلافت ننگين عباسي، مشروعيت سلطنت خود را كسب كرده بودند. در اين دوران، فضاي حاكم بر ايران و به طور خاص در بين متفكران، انديشمندان و شاعران، فضاي انتقاد و اعتراض است. اعتراض انديشي در اين دوره، در قالب شيوه هاي گوناگوني چون گرايش به تصوف و تزهد، گرايش به انديشه هاي فلسفي و همچنين گرايش به فرقه ها و نحله هاي مذهبي متفاوتي نمود پيدا مي كند. در اين ميان ناصرخسرو، به عنوان يكي از پيشگامان فرقه ي اسماعيليه، پرچمدار مبارزه عليه حكومت سلجوقيان و حاميان آنها يعني عباسيان است. در اين پژوهش با بررسي علل و عوامل گرايش ناصر خسرو به فرقه ى اسماعيليه، اين تغيير عقيده و مذهب، نماد بارز انتقاد سياسي وي از حكومت تركان سلجوقي و عملكرد دولتيان و درباريان در نظر گرفته شده است.