تعيين سطوح برخورداري نواحي روستايي شهرستان استهبان از شاخص هاي توسعه با تأكيد بر مدل موريس

طي دهه هاي اخير به علت تغييرات اجتماعي و اقتصادي، شاهد عدم تعادل منطقه اي بوده ايم. امروزه آگاهي از امكانات و محروميت ها ضرورتي جهت ارائه ي طرح هاي توسعه و برنامه ريزي در سطح ناحيه اي و محلي مي باشد. اين پژوهش، در دو زمينه ي اجتماعي و اقتصادي به سطح‌بندي مناطق روستايي و تعيين ميزان سطح برخورداري روستاهاي شهرستان استهبان از لحاظ شاخص‌هاي توسعه مي‌پردازد و از نظر نوع كاربردي مي باشد و با استفاده از روش پژوهش توصيفي- تحليلي انجام شده است. جامعه‌ي آماري، شامل روستاهاي بالاي 20 خانوار شهرستان استهبان استان فارس مي‌باشد. در اين پژوهش اطلاعات مورد نياز از شناسنامه آبادي هاي استان فارس در سال 1390، استخراج گرديد و با استفاده از 70 متغير در قالب 8 شاخص آموزشي، بهداشتي، بازرگاني و خدمات، ارتباطات و حمل و نقل، فرهنگي- ورزشي، جمعيتي، سياسي و اداري و زيرساختي و با بهره‌گيري از مدل موريس مورد سنجش قرار گرفت. هدف اين پژوهش، بررسي دقيق تر تفاوت نواحي روستايي جهت دسترسي به خدمات و تعيين ميزان سطح برخورداري مي باشد، تا برنامه ريزان اين نواحي بتوانند اقدامات توسعه اي را بر مبناي اين نتايج به كار برند. با توجه به نتايج بدست آمده، روستاي ماه قرخان، روستاي بنوان و روستاي رونيزسفلي به ترتيب داراي بالاترين، و روستاي محل احداث سد رودبال، پل شكسته و بن دره به ترتيب داراي كمترين ميزان برخورداري از شاخص‌هاي توسعه مي‌باشند. مطابق نتايج دهستان ايج داراي كمترين سطح توسعه در بين دهستان هاي ديگر مي باشد و نياز به توجه بيشتري دارد. همچنين اختلاف فاحشي بين سطوح برخورداري روستاهاي مورد مطالعه و عدم تعادل توزيع امكانات و خدمات مشاهده مي شود.