ارائه راهكارهاي احياء در مناطق رودكناري با هدف توسعه ي تفرجگاه هاي درون شهري ( نمونه موردي حاشيه رودخانه زاينده رود اصفهان )

گسترش ناموزون شهرها بدون بهره گيري از توانهاي محيط هاي طبيعي، تعادل بين شهر و طبيعت را مختل نموده است. رودخانه هاي شهري به عنوان يكي از عناصر ساختار اكولوژيكي شهرها ميتوانند نقش مؤثري درجهت ايجاد تعادل بين فضاي انسان ساخت شهر و طبيعت و ارتباط انسان با طبيعت ايفا نمايند. با تأمل در نقش و جايگاه رودخانه زاينده رود در ايجاد چشم انداز شهري، اين آبكنار پتانسيل تبديل شدن به محور گردشگري و تفريحي در شهر را دارا ميباشد. هدف از پژوهش حاضر احيا كناره آب رودخانه زاينده رود در جهت توسعه ي تفرجگاه هاي درون شهري به منظور جذب حداكثري گردشگران است. روش پژوهش در اين مقاله كيفي از نوع توصيفي- تحليلي و شيوه ابزار تحقيق، اسنادي و كتابخانه اي مي باشد. بنابراين شناخت كليه لايه هاي محيطي – كالبدي موجود اين آبكنار در شرايط كنوني و تجزيه و تحليل آن در جدول SWOT و بررسي نارسايي هاي موجود در تفرجگاه از طريق شناخت و تحليل منظر اكولوژيك – بصري، شناخت و تحليل الگوهاي رفتاري گردشگران با استفاده از پرسشنامه و نرم افزار آماري SPSS و در نهايت ارزيابي توان تفرجي بر اساس شاخص شيب در جهت توسعه تفرجگاه رودكناري در محيط GIS صورت گرفته است نتايج تحقيق نشان دهنده ي آن است كه با تعيين حريم براي رودخانه، ايجاد محورهاي پياده پيوسته، جلوگيري از اختلاط آبهاي آلوده با آب آن، حفاظت و گسترش پوشش گياهي، حفاظت از ديدها و منظرهاي باز و منظرسازي متعدد و تبديل آن به مكاني مناسب براي فعاليتهاي متنوع ميتوانند در احياي محور رودخانه زاينده رود به عنوان يك شريان حياتي زيست محيطي، تفريحي و خدماتي در بهبودكيفيت زندگي در شهر اصفهان مؤثر واقع شوند.