بررسي تطبيقي انديشه‌هاي زن ستيزانه در ادب فارسي و عربي

يكي از مهم‌ترين مسائلي كه اديبان فارس و عرب به آن پرداخته‌اند، مسأله زن و محدوديت‌هاي اوست. انديشه‌هاي زن ستيزانه و باورهاي ناروا درباره زنان، خاص فرهنگ ايران و ادبيات فارسي نيست، بلكه تفكري است فراگير كه نمونه‌هاي آن را در بسياري از فرهنگ‌ها به ويژه محيط عربي مي‌توانيم بيابيم. تصويري كه از شخصيت زن در ادبيات ملل گوناگون، نشان داده مي‌شود، بيش‌تر تصويري منفي و ستيزه گرانه ست و اين تصوير را نه واقعيت صرف تاريخي، اجتماعي و رواني، بلكه انديشه مردسالارانه جوامع شكل داده است. در ايران، متون ادبي كه بيشتر مورد تعليم و تعلم قرار گرفته بود نگرشي منفي نسبت به زن داشت. زنان در برخي از ادبيات اين دو ادب، موجوداتي سست اعتقاد، ناقص عقل، حيله گر و دستيار شيطان دانسته شده اند. و در فرهنگ جامعه سنتي فارس و عرب، ديدگاه تحقيرآميز نسبت به زن، مجال هيچ گونه فعاليتي را نسبت به زن باقي نمي گذاشت. در اين پژوهش برآنيم به شيوه تحليلي –توصيفي نگاه سنتي و كهن به زن را در ادب فارسي و عربي مورد كنكاش قرار داده و با آوردن نمونه‌هايي از اين ادبيات، تصاوير گوناگون شخصيت او را تجزيه و تحليل كنيم.