تابو از ديدگاه مردم شناسي ديني در داستان بلند« طوبي و معناي شب» اثر شهرنوش پارسي پور

آنچه از بررسي نظريه هاي مردم شناسان بر مي آيد، هر جامعه اي با توجه به ويژگيهاي مختلف فرهنگي، مذهبي، قومي و تاريخي، پايبند بعضي امور ممنوع و مقدس مي باشد. جامعه شناسان بر اساس زبان پولينزي، واژه ي تابو را براي اين امور مقدس برگزيدند.تقسيم بندي تابوها بر اساس جوامع مختلف متفاوت است. نقض اين تابوها، تاوان و مجازاتي به همراه دارد كه گاه فردي است و گاهي بر عهده ي نهاد يا گروهي است.داستان نويسان معاصر زن جامعه ايراني، در داستانهاي خود از ديدگاه مردم شناسانه به اين تابوها اشاره كرده و بدين گونه اعتراض و فريادهاي نهفته خود را جاري ساختند. داستان« طوبي و معناي شب» داستاني است كه در آن از انواع تابوها استفاده شده است.كه مي توان به تابوي زن- شاه- مسايل اخلاقي- اشاره كرد. در اين مقاله سعي شده، با بازبيني و شناخت عصر زندگي پارسي پور، از ديدگاه يك زن، به تابو و مفاهيم آن در اين داستان بلند بپردازيم.