تحليل جامعه شناسانه ي بدن در احياء علوم الدين غزالي و بگودگيتا

از آنجا كه تجربه ديني يا دين به پرستش مي‌انجامد و پرستش با توجه به بدنمندي هستي انسان، امري بدنمند است و با ظهور و بروزي بدني همراه است بر اين اساس بدن كاربردي ترين ساحت و ابزار انسان در مسير خدا شدگي و تعالي محسوب مي‌شود. در حوزه اسلامي انديشمنداني چون غزالي بر نقش اساسي جزء به جزء وجود انسان در راه رسيدن به سعادت تأكيد داشته و بر اين اساس تحصيل معرفت نسبت به اعمال را براي هر فرد لازم و ضروري مي‌دانند.آموزه‌هاي مكاتب هند نيز با تكيه به متون مقدس بر بنياد شاخصه بدنمندي حيات بشر، روابط پيچيده و تعاريف جالب توجه اي را در باب ماهيت بدن، نقش آن در راه رسيدن به موكشه (رستگاري) و راهكارهاي مواجهه درست با آن ارائه كرده اند. اين پژوهش تطبيقي در پي تحليل جامعه شناسانه بدن در تعابير و تفاسير دين مدارانه غزالي در احياء علوم الدين و كتاب بگودگيتا -كه بعد از اوپه نيشادها مهم ترين متن عرفاني-فلسفي هندو خوانده مي‌شود است.