تحليل خنده در ديوان حافظ بر اساس نظريه‌ي باختين

باتوجه به اينكه يكي از شاهكارهاي ادبيات وزبان پارسي غزليات حافظ شيرازي در قرن هشتم مي‌باشدكه ادبيات فارسي بر اين شاهكار بي نظير مي بالد، و باعث فخر و شكوه آن در ميان فارسي زبانان ويا بهتر بگوييم در گيتي پهناور است،ما در اين تحقيق با رويكرد روايت شناسي باختين به بمفهوم خنده در ديوان حافظ پرداخته و با منطق گفتگويي با مفاهيمي نظير خنده بر خود،خنده كارناوالي،خنده چندآوايي،خنده تك آوايي،مي پردازد،و مفاهيمي نظير خنده از نوع مسخره،تحقير،نيشخند،سرور و شادماني و نوع جديدي از خنده كه در برخي از اشعار حافظ متجلي است،آن خنده ي پديده‌هاي غيرجاندار با گرايش الهام از معشوق و تجلي ان با عكس المعل پديده‌هاي غير انساني.(خنده عاشق به معشوق به سبب عشق).واين امر ما را برآن داشت،تابا بررسي غزليات حافظ مفاهيم خنده را در اين ابيات يافته،تامخاطب باديدگاه حافظ دراشعارش،نسبت به حاكمان و زورگويان زمانه آشنا گردد. بخصوص وقتي حافظ خنده و شادي رادر قالب طنزهاي ظريف وگاه پيج و تاب دار مي‌آورد. ما در اين تحقيق برآن شديم با روش تحليل و بررسي به مفاهيم خنده و اشتقاقات آن درغزليات حافظ و بررسي آن بر اساس نظريه باختين سنجيده و تفاوت و شباهت هاي آنها راتبيين نمايم.