تحليل و واكاوي سيماي «صلح» در شاهنامه

شاهنامه فردوسي در مقايسه با ديگر حماسه ها از بسامد «جنگ» و خون ريزي كمتري برخوردار است و اين مهم مي تواند نشاني از صلح طلبي ايرانيان از ديرباز باشد. فردوسي در شاهنامه تا آن جا كه مقدور است از جنگ پرهيز مي نمايد و تمايل به گفتگو و مُدارا دارد و جنگ صرفاً زماني پديد مي آيد كه ديگر، گفتگو و مُدارا غير ممكن و عدمِ مبارزه و جنگ، موجب هرج و مرج و بي عدالتي مي-شود. از اين روي رخ دادن جنگ آن هم در متني حماسي ناگزير است. در اين پژوهش سعي بر آن است تا به جنبه‌هاي مختلف و متفاوت «جنگ» و «صلح» در شاهنامه بپردازيم و چرايي و چگونگي پديد آمدن جنگ و صلح را بررسي نماييم. اين پژوهش نشان مي دهد كه شاهنامه فردوسي سرشار از گفتگو و تعامل و خردمندي است و جنگ صرفاً در وضعيت‌هاي بحراني و ناگزير پديد مي آيد و در بيشتر مواقع، جنگ از سوي ايرانيان يا جنبة تدافعي دارد و يا جنبة انتقام گيري و از همه مهم تر در برخي مواقع، جنگ خود مقدمه اي براي صلح و آرامش در جامعه، و پيش گيري از بي نظمي و هرج و مرج است.