تقابل‌هاي دوگانه‌ي داستان زال و رودابه در شاهنامه

داستان زال و رودابه، يكي از زيباترين داستان‌هاي شاهنامه است كه علاوه بر رنگ و بوي حماسي و عاشقانه، عرصه‌ي بروز پيچيدگي‌هاي روابط انساني در بطن ساختاري كم‌نظير است. تقابل‌هاي دوگانه، يكي از مهم‌ترين مفاهيم در بررسي آثار به شيوه‌ي ساختارگرايي است كه مي‌‌تواند افق‌هاي تازه‌اي را در تحليل متون ادبي بگشايد. هدف اصلي اين مقاله بررسي داستان زال و رودابه از منظر تقابل‌هاي دوگانه است تا از اين طريق بتوان به مفاهيمي‌ تازه از دل روابط تصويرشده در اين اثر دست يافت. نويسندگان در اين مقاله كه به شيوه ي توصيفي و تحليل محتوا به انجام رسيد، دريافتند كه نيروي محرك پيرنگ داستاني در اين روايت، به‌وجود آمدن تقابل‌هاي مختلف ميان شخصيت‌ها و تغيير جايگاه شخصيت‌ها بسته به موقعيت هاي مختلفِ به‌وجود آمده در ماجرا است. اين تقابل ها حول يك تقابل مركزي در دل داستان به‌وجود آمده كه به واسطه‌ي ارزشي به نام ميهن‌پرستي شكل گرفته است.