روش‌هاي كاربردي آموزش زبان و ادبيات فارسي

زبان فارسي به عنوان يكي از زبان‌هاي غني و كهن دنيا و زبان دوم اسلام، به لحاظ گستره واژگاني و توانايي‌هاي خود، در رديف زبان‌هاي مهم دنيا جاي دارد و از ارزش شاياني براي انتقال مفاهيم دوستي برخوردار است لذا آموزش زبان و ادبيات فارسي از اهميت بالايي برخوردار است. و الگوهاي فعال تدريس موجب تقويت توانايي ذهني شاگردان، افزايش انگيزه دروني فراگيران، ارتقاء خلاقيت آنان و افزايش توانايي حل مسأله و يادگيري بهتر مي گردد و يادگيري تنها زماني محقق مي شود كه دانش آموز به طور خلاق درگير موضوع شود. هدف تحقيق حاضر مطالعه روش هاي كاربردي آموزش زبان و ادبيات فارسي مي باشد. لذا ابتدا چندمورد از روش هاي تدريس عنوان شده و توضيح مختصري درباره روش تدريس پژوهش محور ارائه گرديد و در آخر پيشنهاداتي جهت آموزش بهتر زبان و ادبيات فارسي ارائه گرديد. باتوجه به نتايج به دست آمده، اكثر روش هاي نوين تدريس زبان و ادبيات فارسي در پي فعال كردن دانش آموزان مي باشد و تلاش بيشتر بر اين است كه دانش آموز خود به دنبال آموختن دانش باشد.