زبان فارسي؛ زباني دورگه

دغدغه اصلي در مقاله پيش رو بررسي ماهيت زبان فارسي از حيث تعامل با زبان عربي و زبان‌هاي غربي است. از انجا كه تاثير زبان عربي و زبان‌هاي غربي دو تاثير كاملا متفاوت بر زبان فارسي دارند، ابتدا به بررسي تعامل فارسي و عربي پرداخته ايم سپس تاثير زبان‌هاي غربي را بررسي كرده ايم. بنابراين در متن حاضر به تاريخچه زبان فارسي و تعامل آن با زبان عربي در طول هزار سال و بررسي حروف و واژگان دخيل عربي پرداخته ايم. سپس با نگاهي تحليلي و آسيب شناختي تلاش هايي كه براي زدودن واژگان عربي از زبان فارسي انجام شده است را بررسي كرده ايم. در نهايت براي رسيدن به نگاهي منطقي و متعادل در مواجهه با آميختگي زبان عربي و فارسي، با توجه به آميختگي و عجين شدن دو زبان با يكديگر، راهكارهايي ارائه شده است كه عبارتند از: توجه به ماهيت پيوندي يا تصريفي زبان، تفاوت حروف عربي و فارسي و ريشه شناسي. اما وضعيت تاثر زبان فارسي از زبان‌هاي غربي كه به تازگي سرعت بيشتري گرفته است از لون ديگر است. اين تاثر به دو دليل سرعت پيشرفت تكنولوژي و ازخودباختگي فرهنگي رخ داده است. متولي امر در مديريت كردن دليل اول، فرهنگستان است اما دليل دوم نيازمند ريشه يابي جامعه شناختي و مهندسي فرهنگ است.