كاربست مؤلفه هاي مكتب فوتوريسم در شعر ميرزاده ي عشقي

مكتب فوتوريسم يكي از مكاتب نوظهور در دهه ي دوم و سوم قرن بيستم است. ايدئولوژي فوتوريست ها مبتني بر عناصري چون سرعت، تكنولوژي، پويايي و كاربرد اصطلاحات مربوط به تكنولوژي و جامعه ي مدرن و همچنين به چالش كشيدن سنت‌ها بود؛ كه اين سنت شكني ها و ترويج سرعت، شتاب و ماشينيسم، در هنر(نقاشي، مجسمه سازي، تئاتر، فيلم سازي و...) و ادبيات نمود پيدا كرد و موجب پيدايش مكتب ادبي فوتوريسم شد. نويسندگان، شاعران و هنرمندان فوتوريست، پيرو آوانگارديسم، آينده گرايي و در پي تغيير و تحولات بنيادي هستند. اين مكتب در ايتاليا و روسيه طرفداراني پيدا كرد كه آثارشان را بر پايه ي اين ايدئولوژي بنا نهادند. اگرچه مكتب فوتوريسم با همه ي مؤلفه هايش در ادبيات ايران بازنمودي نداشت؛ اما برخي شاعران و نويسندگان ايراني تحت تأثير ادبيات غرب، رويكرد فوتوريستي را در آثار خود بازتاب داده اند؛ كه مي توان در ميان شاعران ايراني، ميرزاده ي عشقي را يكي از اين هنرورزان دانست. شعر عشقي نماينده ي مؤلفه هاي زباني و محتوايي اين مكتب از جمله قالب هاي شعري و قافيه هاي جديد، وطن پرستي، آنارشيسم، همسويي با جريان هاي اجتماعي و.... است. مؤلفان مقاله برآنند تا اشعار ميرزاده ي عشقي را از منظر رويكرد فوتوريستي با در نظر گرفتن مظاهر تغيير و تحول، پويايي، شتاب، سنت گريزي و دل سپردگي به تكنولوژي مورد بررسي و تحليل قرار دهند.