مقايسة تصويرآفريني و شيوة بيانِ سه نگارندة كليله و دمنه، داستانهاي بيدپاي و پنجاكيانه "ابوالمعالي نصرالله منشي"، "محمّدبن عبدالله بخاري" و "خالقدادهاشمي عبّاسي"

در اين مقاله سعي شده است، شيوة بيان سه مترجم مورد نقد و بررسي قرار گيرد؛ اين روند پژوهش از زاويه‌هاي مختلف صورت گرفته و بارزترين آن نگاه وصفي، بلاغي و شخصيّت پردازي داستان‌هاي اين سه اثر، البته در پنج داستان اصلي، است. در اين مقاله با اخذ شواهد گوناگون، مي بينيم كه نصرالله منشي، بيشتر از حوزة بلاغت و فنون ادبي بهره برده، محمّد بن عبدالله بخاري با روانكاوي خاصّي به وصف حالات دروني و رفتاري شخصيّتهاي داستان پرداخته و خالقداد عبّاسي بدون هيچ امتيازي در شيوة نويسندگي، بيشتر به اطناب سخن گرويده كه در پاره اي از موارد اين شيوه ملال آور هم هست؛ ليكن در قياس با دو اثر ديگر، تا حدودي اصالت متن اصلي را بر پژوهشگر آشكار مي سازد.