نقش و كاركردهاي مختلف نام هاي جغرافيايي « شوش »

شوش يكي از قديم ترين مراكز متمدن جهان است كه قدمت آن از شش هزار سال پيش از ميلاد مي باشد. و تا اوايل قرن چهارم هجري رسد؛ در اين مدت طولاني شهر معمور بوده و مردم آن تمدن با شكوهي داشته و آثاري بس شگرف از خود باقي كذاشته اند.تپه هاي شوش نشان دهنده ي آثار بازمانده از دوره ي استقراري هستند كه عملاً اسكان در آن بدون وقفه، از آغاز هزاره ي جهارم ق.م تا قرن سيزدهم ميلادي، ادامه داشته است. دوره شوش 1 كه قديم ترين آثار و مواد شناخته شده ي وابسته به دوره ي استقرار و اسكان در منطقه كاوش را دربردارد، در آكروپل آغاز مي شود. شوش در تاريخ عمر طولاني خود داراي دو عصر طلايي بوده است. دوره ي عظمت پادشاهان ايلام در كه در اين عصر خوزستان كشوري قوي و شوش شهري بسيار « شيلخاك اينشوشيناك » زمان سلطنت آبادان و مجلل و با ساختمان ها و قصرهاي سلطنتي و غنايم پربها بوده است. اين دوره در سال 645 ق.م خاتمه يافت. دوره ي دوم عصر شاهنشاهان هخامنشي است كه داريوش بزرگ « باني پال » به دست آشور شوش را تجديد عمارت نمود و قصرها و عمارات بسيار عالي و زيبا در آن برپا كرد مانند قصر معروف آپادانا و اين شهر را يكي از پايتخت هاي شاهنشاهي هخامنشي قرار داد و شاهراه تاريخي شوش به ساردس را احداث نمود كه به واسطه ي آن اين شهر كه مركز سياست جهان بود مركز تجارت شرق و غرب نيز گرديد.پس از داريوش، خشايارشاه و ديگر پادشاهان هخامنشي نيز بر قصرهاي آن افزودند.