بررسي عوامل موثر بر سرزندگي فضاهاي شهري با رويكرد پايداري شهري (مطالعه موردي :شهر اهواز)

شهرها به مثابه موجودات زنده اي هستند كه حيات مي يابند، رشد مي كنند، به بلوغ مي رسند و براي ادامه حيات به سرزندگي و نشاط نيازمندند. امروزه شهرهاي بزرگ با رشد بالاي جمعيت و توسعه بي حد كالبدي مواجه هستند. از اين رو سبب شده است تا شهرها بامسائل و تنگناهايي چون جدايي محل كاراز سكونت، دوري از طبيعت، كاهش فضاهاي تفريحي و گذران اوقات فراغت، كاهش فضاي باز و در نهايت عدم سرزندگي و پايداري مواجه گردند. سرزندگي فضاهاي شهري مبتني بر حضور مردم در شهر است. نقش فضاي شهري، يا به عبارتي فضايي كه در آن تعاملات اجتماعي شهروندان شكل مي گيرد و فرهنگ جامعه در بستر آن ارتقا مي يابد، در كشور ما روز به روز در حال افول است. بر اين اساس، هدف از اين پژوهش شناسايي عوامل مؤثر بر پويايي و سرزندگي فضاهاي شهري جهت نيل به سرزندگي پايدار شهري است، كه در صورت پايداري سرزندگي به زيست پذيري مي انجامد. در اين پژوهش پس از مرور مفاهيم و نظرات مرتبط مدل تحليلي پژوهش كه در واقع دربرگيرنده مدل كلي عوامل اثرگذار بر سرزندگي و پايداري فضا در شهر اهواز مي باشد تدوين گرديده و در انتها پيشنهاداتي بيان مي شود.