نحوه توليد حداكثر توان در سلول هاي خورشيدي سري شده تحت سايه جزيي با استفاده از ساختارهاي الكترونيك قدرت

در بهره برداري از سيستمهاي فتوولتاييك، پديده سايه جزيي به دليل محدود نمودن جريان كل ماژول هاي سري شده، موجب كاهش در توان خروجي كل و ايجاد نقطه داغ و آسيب به ماژول هاي سايه شده مي گردد. جايگزيني مدارات الكترونيك قدرت با ديود كنارگذر مزايايي نظير رفع مشكل وجود چند پيك در منحني توان-ولتاژ ، عدم نياز به استفاده از الگوريتم هاي رديابي ماكزيمم توان پيچيده و جلوگيري از هدر رفت كامل توان در سلول هاي خورشيدي سايه شده را خواهد داشت. با توجه به اينكه تحت شرايط دما و تابش متفاوت، بخش هاي مختلف يك ماژول خورشيدي ولتاژ و جريان منحصر به فردي را تجربه مي كنند، دقت مدارات الكترونيك قدرت در رديابي صحيح اين نقاط و استحصال ماكزيمم توان تاثير به سزايي خواهد داشت. در اين مقاله ضمن بررسي چگونگي تغييرات نقطه ماكزيمم توان همگام با تغييرات در دما و تابش به مقايسه دقت و نحوه تاثيرگذاري مدارات ارايه شده در سه مرجع بر تعيين نقاط كار، استقلال در توليد توان سلول هاي خورشيدي تحت سايه جزيي و حذف نقاط ماكزيمم محلي از منحني توان-ولتاژ بمنظور بهره برداري بهينه در شرايط عدم تابش يكنواخت پرداخته شده است.