پديدة مرگ انديشي در دوبيتي هاي باباطاهر همداني

پديدة مرگ از جمله رازناك ترين مسايل بشر است كه معماي آن را به حكمت، كسي نگشود و نگشايد. انديشمندان، عرفا، شعرا از هر دستي و به هر نوع و بياني در تعريف و تبيين آن كوشيده اند و البته چنان كه بايد بدين پرده راه نبرده اند. از اين ميان، باباطاهر عريان همداني در دوبيتي هاي مشهور خود با نگاهي موشكافانه و راهگشا دربارة اين مسأله بارها سخن رانده است. شعر او داراي تصويرهاي شاعرانه و مضامين و مفاهيم عرفاني و فلسفي و غنايي است. همة اشياء براي او معنويت داشتند، در ژرفاي هر چيز مادي فرو ميرفت و به آن حيات معنوي مي بخشد. گويي براي او تمام ذرات عالم داراي روح و عاطفه و احساس بودند. در اين پژوهش كه به روش تحليلي- توصيفي انجام گرفته است، سعي شده است تا مسأله مرگ انديشي در دوبيتي هاي باباطاهر مورد نقد و تحليل قرار گيرد. و هدف بررسي ديدگاه و شيوة برخورد باباطاهر با اين مفهوم است.