ردپاي هفت وادي عرفان در دوبيتي هاي باباطاهر

در كتاب هاي تاريخ ادبيّات ايران، ورود عناصر و مفاهيم عرفاني به شاعر بزرگ غزه، سنايي غزنوي نسبت داده مي شود. اگر اين پيش فرض ملاك قضاوت در مورد شعر پيش و بعد از سنايي قرار گيرد، به صورت طبيعي بايد شاهد حضور انديشه هاي مترقي عرفاني در متون منظوم پس از سنايي باشيم در حالي كه در عمل خلاف اين امر مشاهده مي شود. اين تحقيق در صدد است به روش پژوهش كتابخانه اي، نشان دهد بسياري از مفاهيم عرفاني كه در متون قرن هاي ششم تا دهم هجري قمري ادبيّات فارسي قابل مشاهده است به صورتي واضح و پررنگ در دوبيتي هاي باباطاهر ديده مي شود. از جمله اين مضامين، هفت مرحلة سلوك عرفاني است كه به صورتي كامل و سازمان يافته در كتاب منطق الطير عطار تبيين شده است. باباطاهر با آنكه نزديك به 150 سال پيش از عطار و حدود هشتاد سال پيش از سنايي مي زيست با اين حال در اشعار او ردپاي آشكار هفت وادي عشق و سلوك معنوي و ويژگي هاي هر مرحله را مي توان ديد.