بازخواني سروده هاي دوبيتي باباطاهر از رهگذر واكاوي انديشه، ساختار موسيقايي، تعابير و تصاوير هنري

باباطاهر شاعر، عارف ايراني تبار و دوبيتي سراي اواخر سدة چهارم و اواسط قرن پنجم در دورة طغرل بيك سلجوقي بوده و به خاطر بريدن از تعلقات دنيوي لقب عريان گرفته است. بيشتر شهرت اين مرد دلسوختة ساده دل، مرهون پيشتازي وي در سرايش دوبيتي هاي دلنشين با مضمون توصيف نگار زيباروي، غم و اندوه ناشي از فراق يار و غربت وي در ديار، بي وفايي گنبد دوّار، مرگ انديشي و... مي باشد. باباطاهر اين اشعار را در بحر هزج و در قالب زباني بي پيرايه و عاميانه سروده است؛ شاعر از رهگذر سازوكارهاي موسيقي آفرين، مثل واجآرايي، تكرار و جناس در آنها طنيني دلنشين جاري ساخته و به كمك عناصر تصويرسازي مثل تشبيهات زيبا و استعاره، كلام خويش را مزيّن نموده است. نوشتار حاضر بر آن است كه دوبيتي هاي بي نظير باباطاهر را هم از نظر مضمون و محتوا و هم از بُعد ساختار شعري مورد تحليل قرار دهد.