صنايع لفظي در دوبيتي هاي باباطاهر

باباطاهر عريان از بزرگترين عارفان و شاعران قرن چهارم و اوايل قرن پنجم هجري و اهل همدان است و شاعري است بزرگ و عارف و اهل دل با روحي بلند كه عشق سركش وجودي و انديشه هاي پاك عارفانه اش را در قالب محدود دوبيتي و تنها در با زباني بسيار ساده بيان كرده است كه رو به سوي معشوقي ازلي و لامتناهي دارد و از آنجا كه « هَزج مسدس مقصور » : بحر باباطاهر در پي معني و انديشه هاي عارفانه است، صنايع لفظي به كار رفته در شعر او برخلاف شاعران ديگر پارسي زبان، بسيار محدودند و به ضرورت وزن و مفاهيم عارفانه نمود پيدا مي كنند نه آنكه او در پي ساخت اين صنايع باشد و در واقع معني در شعر باباطاهر برصنايع لفظي غلبه دارد و همين امر موجب بزرگترين امتياز باباطاهر، نسبت به شاعران ديگر زبان و ادب فارسي شده است.