طبيعت گرايي در اشعار باباطاهر همداني

طبيعت سرايي در ادب فارسي، همواره داراي جايگاه ويژه اي بوده است. شاعران از گذشته تاكنون، همواره با طبيعت، الفتي تام داشته و هر يك با نگرش و ديدگاه متفاوت خود، از طبيعت و عناصر آن براي بيان مقاصد و عواطف و احساسات خويش بهره برده اند. شعر كلاسيك عرفاني نيز به صورت گسترده اي از پديده هاي طبيعي استفاده مي كند. باباطاهر همداني نيز از جمله شاعراني است كه بهره گيري از عناصر طبيعي در اشعارش، داراي بازتاب گسترده و متنوعي است. آنچه در اين مقاله مورد بررسي قرار خواهد گرفت، نقش طبيعت و پارهاي از عناصر مهم آن و ميزان كاربرد صور خيال و نماد گرايي بر ساخته از عناصر طبيعي در ديوان باباطاهر همداني، شاعر طبيعت گراي سدة پنجم هجري قمري است. در ميان اين دسته، تشبيه پر بسامدترين صورخيال است و تشخيص و نمادپردازي، به ترتيب پس از آن قرار مي گيرند.