بررسي ميزان امنيت در فضاهاي گمشده شهري با استفاده از مدل تحليل فرآيند سلسله مراتبي AHP (نمونه موردي: مركز محله آخوند)

امروزه در شهرهاي ما ، فضاهاي فراواني وجود دارند كه با وجود داشتن ارزش ها و پتانسيل ها ي فراوان بطور قابل توجه مورد استفاده قرار نگرفتند و ارتباط مثبتي با محيط پيرامون و استفاده كنندگان برقرار نكردن د و فضا ي گمشده محسوب مي شوند. اين فضاها شامل تمام فضاهايي است كه به نوعي دور از ديد شهروندان بوده و فضاهاي دنجي هستند كه امكان وقوع هرگونه ناهنجاري و جرايم را برقرار مي سازد. در اين فضاها قابليت وقوع جرايم بسيار بالا بوده و معمولا فضايي مناسب براي جمع شدن معتادان، افراد بي خانمان و خلافكاران است و از آن جا كه امنيت اجتماعي ، آرامش وآسودگي خاطري است كه هر جامعه موظف به ايجاد آن براي اعضاي خود مي باشد، وظيفه متخصصين شهري نه رد وجودي آنها بلكه اذعان به وجود و تلاش براي رفع معضلات آن است زيرا اين فضاها، فضاهايي اجتناب ناپذير بوده و جزيي از شهر محسوب مي شوند . با اين توصيف و لحاظ اهميت موضوع در اين مقاله سعي شده است ضمن معرفي فضاهاي گمشده شهري و بررسي شاخص هاي موثر در ايجاد فضاهاي امن شهري ، با بهره گيري از مدل تحليل فرآيند سلسله مراتبي (AHP) و به روشي توصيفي – تحليلي به يررسي وضعيت امنيت در مركز محله آخوند به عنوان فضايي گمشده پرداخته شود. نتايج حاصل از اين بررسي ها نشان ميدهد كه با وجود رسيدگي و برنامه ريزي جهت احياي اين فضاي گمشده، حس امنيت و آسودگي خاطر چنداني را به ساكنين خود منتقل نمي نمايد.