خودباوري آكادميك در دانش آموزان استثنايي دوگانه

اين مقاله به دنبال بررسي يك رويكرد اجتماعي-فرهنگي براي رسيدن به دركي عميق‌تر از خودباوري آكادميك توسط دانش آموزان استثنايي دوگانه است. خودباوري آكادميك يك مقوله چندبعدي و عاملي مهم و حياتي در شكل‌گيري هويت فردي و اجتماعي است. دانش آموزان استثنايي دوگانه دانش‌آموزاني بااستعداد بالا و توأمان داراي معلوليتي هستند كه بر يادگيري آنها تأثير مي‌گذارد. چارچوب نظري برمبناي تعاملات در نظريه منطقه رشد تقريبي (ZPD) و با استفاده از روش موردمطالعه موردي ارائه شده است. داده‌ها بر اساس ساخت مشاركت در تجربه، مشاركت مشروع- پيراموني و يادگيري موقعيتي، تحليل شده‌اند. بحث چگونگي كاركرد تجارب اجتماعي و آگاهي محتواي ساخت خودباوري آكادميك را برجسته مي‌كند و تأثير آن در تعاملات اجتماعي افراد را تبيين مي‌كند. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه خودباوري آكادميك از عناصر اجتماعي - فرهنگي در محيط تأثيرپذير است كه البته در ابتدا برساخت خودباوري آكادميك تأثير مي‌گذارد.