امكان همگرايي كشورهاي اسلامي خاورميانه از منظر كاركردگرايي

در حالي كه در سالهاي اخير بسياري از ممالك در شرق آسيا، آمريكاي شمالي و بخصوص اروپا به طرف همگرايي منطقه اي رفته اند، خاورميانه بيشتر تبديل به جغرافياي جدال و خشونت، ستيز تاريخي، رقابت هاي نژادي و فرقه اي و مذهبي و ترورسيم و...شده است.علي رغم اشتراك در دين و مكتب و تاكيد اسلام بر وحدت و برادري،خاورميانه منطقه اي بدون همگرايي بوده است.اين نشان ميدهد كه بحث هاي صرفا نظري براي همگرايي عملي كافي نبوده و بايد در جستجوي راههاي عملي تري بود تا شايد از آن طريق با تعديل افكار و اعمال و پرهيز از افراط و درون ستيزي به نوعي همگرايي و حتي تقريب مذاهب و درك متقابل دست يافت.لذا در اين نوشته با بهره گيري از نظريه كاركردگرايي و مفهوم تئوري تسري(Spill-Over)، همكاري در سياستهاي ملايم(low politics)و غير حساس اقتصادي، گردشگري، فرهنگي و زيست محيطي و امكان تسري آن به حوزه سياست بالا(high politics)و زمينه هاي حساس امنيتي و سياسي و مذهبي و در نتيجه همگرايي منطقه اي، مورد توجه قرارگرفته است.البته همانطور كه نو كاركردگرايان تاكيد مي نمايند اين امر اراده سياسي لازم، چانه زني مثبت، اجماع نخبگان و توسعه روابط بين الاذهاني عمومي را نيز مي طلبد.