نقش نظام آموزشي در شناسايي و هدايت استعدادهاي دانش ‏آموزان

هوش و استعداد از موضوعاتي هستند كه در روان‏شناسي شناختي مورد توجه روان‏شناسان قرار مي‏گيرند. هوش، توانايي شناختي كلي است كه افراد را قادر مي‏سازد تا استدلال كنند، به حل مسايل بپردازند و در همه جنبه‏هاي شناختي عملكرد خوبي داشته باشند. استعداد، توانايي خاص در يك حوزه شناخته شده در محيط فرهنگي اجتماعي مي‏باشد كه در فرد از لحاظ كمي و كيفي نسبت به ساير افراد رشد بيش‏تري يافته است. براي شناسايي اين مفاهيم تلاش‏هاي بسياري صورت گرفته است كه مي‏توان به الگوهاي شناسايي قبل از آزمون‏هاي هوشي، آزمون‏هاي هوشي (بينه، اسپيرمن، ترستون و غيره) و تركيبي از آزمون‏هاي كمي و كيفي (گاردنر، استرنبرگ، رنزولي، فلدهوسن و غيره) اشاره كرد. حال با توجه به اين كه يكي از اهداف نظام آموزشي شناسايي و هدايت استعدادهاي دانش‏آموزان است و معلمان مهم‏ترين نقش را در اين زمينه ايفا مي‏كنند نياز است تا برنامه‏هايي براي افزايش اثربخشي معلمان ارائه شود. به همين منظور مقاله حاضر به بررسي مطالعات صورت گرفته، الگوهاي شناسايي استعداد و برنامه‏هاي كشورهاي ديگر مي‏پردازد و براساس آن پيشنهاد مي‏شود كه نظام آموزشي براي معلمان، برنامه‏هايي را تدوين نمايد كه در آن، مولفه‏هاي مهم در شناسايي استعدادهاي دانش‏آموزان، الگوهاي شناسايي استعداد، آزمون‏هاي شناسايي استعداد، مشكلات دانش‏آموزان بااستعداد، برگزاري كارگاه‏هاي آموزشي براي استفاده معلمان از تجربيات معلمان موفق در اين زمينه، ارائه سمينارهاي آموزشي در زمينه تجارب آموزشي كشورهاي ديگر و ايجاد نگرش مثبت در معلمان براي ايفاي نقش موثر در فرايند شناسايي و هدايت استعدادهاي دانش‏آموزان و پيشرفت كشور مورد توجه قرار گيرد.