اندازه‌گيري كارايي فني و رتبه‌بندي استان­هاي كشور از منظر كارايي فني براي كدهاي دو رقمي ISIC با استفاده روش تحليل پوششي داده­ها (DEA)

محدود بودن عوامل توليد راهي جز افزايش بهره­وري و كارايي براي صنعت باقي نمي­گذارد, گام نخست براي افزايش بهره­وري, اندازه­گيري دقيق اين شاخص­براي هر كدام از استان­هاي كشور به طور مجزا است، با مقايسه استان­ها باهم مي­توان نقاط قوت و ضعف يك استان­را شناسايي كرده و براي سياست گذاري آتي براي يك استان­ از استان­هاي كارا ياري جست. در پژوهش مذكور به اندازه­گيري كارايي فني بخش صنعت استان­هاي كشور براي بازه زماني 1386 تا 1392 بر اساس آخرين اطلاعات موجود از مركز آمار ايران پرداخته مي­شود. نتايج حاصل از مطالعه نشان مي­هد كه استان­هاي استان­هاي «ايلام»، «بوشهر»، «تهران»، «ايلام»، «خوزستان» و «كهكيلويه و بويراحمد»، در رتبه­هاي بالاتر از نظر ميانگين كارايي فني قرار دارند؛ يعني استان­هاي فوق از مزيت­هاي نسبي و همچنين بيش­ترين ظرفيت سرمايه­گذاري، قدرت توليد و ايجاد ارزش افزوده در مقايسه با ديگر استا­ن­ها برخوردار بوده­اند، و استان هاي استان­هاي «همدان »، «اردبيل »، « كردستان »، «گيلان » و «گلستان » با ميانگين كارايي فني 48/0، 47/0، 46/0، 46/0و 41/0 در رتبه­ي آخر قرار دارند. از سوي ديگر نتايج حاصل از مطالعه نشان ميدهد كه از 30 استان كشور به غير از استان­هاي «اردبيل»، «ايلام»، «چهار محال و بختياري» ، «خراسان جنوبي»، «خراسان شمالي»، «كردستان»، «كهگيلويه و بوير احمد» و «گلستان»، و ديگر استان­هاي كشور، داراي بازده به مقياس ثابت و كاهشي­اند.