بررسي تاثير عوامل نهادي بر صادرات صنعتي در عصر اقتصاد دانش بنيان

investihation of impact institutional factors on industrial export on knowledge base economy

هدف اصلي در اين پژوهش بررسي تاثير عوامل نهادي بر صادرات صنعتي كشورهاي در حال توسعه منتخب با استفاده از مدل جاذبه مي باشد. تحقيق حاضر در گستره كشورهاي در حال توسعه منتخب در دو رده بالا و متوسط بر اساس معيار HDI برگرفته از گزارش سازمان ملل متحد در دوره زماني سال‌هاي ۲۰۰5 تا ۲۰۱2 انجام شده است. كشورهاي در حال توسعه بالا منتخب مشتمل بر كشورهاي ارمنستان، آذربايجان، بحرين، برزيل، كلمبيا، اكوادور، ايران، قزاقستان، لبنان، مالزي، مكزيك، عمان، روسيه، عربستان صعودي، تركيه، تونس، اوكراين، اوروگوئه و ونزوئلا هستند و كشورهاي در حال توسعه رده متوسط منتخب عبارتند از كشورهاي بليز، بوليوي، چين، جمهوري دومينيكن، مصر، غنا، هندوستان، اندونزي، عراق، اردن، قرقيزستان، مالديو، نيكاراگوئه، پاراگوئه، پاكستان، فيليپين، تايلند و ويتنام است. در نهايت پس از انجام آزمون هاي مانايي و ايستايي و آزمون چاو، تخمين مدل از روش داده هاي تلفيقي انجام مي شود. نتيجه پژوهش آن است كه اولاً در تمام كشورهاي مورد بررسي توليد ناخالص ملي بر صادرات صنعتي تاثير مثبت و مجذور فاصله بين پايتخت كشورها بر صادرات صنعتي تاثير منفي دارد. همچنين براي هر دو گروه كشورها، نتيجه گيري مي شود كه عوامل نهادي تسهيل¬گر تجارت بر حجم يا ارزش صادرات كشورهاي صادركننده اثري مثبت دارد و تاثير كيفيت قوانين و مقررات بر حجم يا ارزش صادرات مثبت ارزيابي مي¬گردد و همچنين تاثير عوامل نهادي تسهيل¬گر تجارت، كيفيت قوانين و مقررات صدور و زيرساخت¬هاي كشور واردكننده در كشورهاي در حال توسعه پيشرو بيشتر از كشورهاي در حال توسعه ميانه است. اما در هر دو گروه كشور ها تاثير زيرساخت¬هاي كشور واردكننده بر حجم يا ارزش صادرات مثبت ارزيابي نمي¬شود.

investigation of impact institutional factors on industial export on knowledge base economy