معماري بوم محور فضاهاي دانشگاهي در اقليم شهر مشهد

دانشگاهها در هر كشوري علاوه بر اينكه عرصهي گفتمان ميان تصوير علمي و شكل ساخته شده در سطحي گسترده هستند، بلكه متعهد به ايجاد گفتماني بين زمان و فضا يا به بيان ديگر بين تاريخ و جغرافيا نيز ميباشند. تاريخ، آگاهي فرهنگي را شكل ميدهد و اين امر نزد بسياري از ملتها عامل مهمي در تعيين طرح استقرار و برنامهريزي جزييات دانشگاه- هاست. دانشگاه در جهت انجام رسالتهاي خود كه فراتر از انتقال عملكردي تحصيلات است، بايد داراي يك بافت آموزشي شامل ساختمانها و فضاهايي باشد كه منعكس كنندهي آرمانهايي والاتر است. توجه به شاخصههاي عملكردي، اصول و مباني زيبايي شناختي در طراحي فضاهاي كالبدي آموزشياي كه منطبق با ارزشها و اصالتهاي جامعه است، يكي از راهكارهاي مؤثر در بهرهبري بيشتر از سرمايههاي مادي و انساني ميباشد. يكي از اهداف ساختمانهاي دانشگاهي، بالابردن سطح ادراك دانشجويان از آرمانهاي اجتماعي، بوم شناختي و هنر است و به دنبال آن ايجاد ارتباطي موثر و پايدار با جامعهي پيراموني خود در شهر. در اين نوشتار با تكيه بر زيست بوم فرهنگي و محيطي جامعهي شهري مشهد و بيان نظرات و ديدگاههاي مربوط به طراحي فضاهاي دانشگاهي، سعي بر ارائه گزارشي مبتني بر نگرشهاي هويتي و اقليمي در طراحي فضاهاي دانشگاهي و شاخصههاي عملكردي و معنايي آن در زمان گذشته و حال گرديده است. روش تحقيق اين پژوهش، توصيفي تحليلي بوده و ابزار گردآوري اطلاعات به شيوهي مطالعات كتابخانهاي مي باشد.