بررسي مؤلفه هاي مؤثر بر ايجاد حس تعلق در فضاهاي دانشگاهي با بهره گيري از اجتماع پذيري فضا براي دانشجويان معماري (نمونه موردي: پرديس هنرهاي زيبا)

حس تعلق از جمله عواملي است كه به ادراك كنشگر از محيط، اشاره دارد و از جمله مفاهيم مهم و كليدي در جغرافياي انساني به ويژه جغرافياي فرهنگي محسوب ميشود. دانشگاه همواره كانون فرهنگي و اجتماعي جامعه بوده و همواره تأثيرات مهمي در فعاليت، حياط و پويايي علمي جامعه دارد. در سالهاي اخير با توجه به رشد روزافزون و وسعت تغييرات در روشهاي آموزشي، سازگار نمودن بستر يادگيري با نيازهاي دانشجويان مورد توجه متخصصين قرارگرفته است. مطالعات نشان مي دهد طرح فضاهاي آموزشي ميتواند باعث رشد و يا بازدارندگي در امر يادگيري باشد. بنابراين عدم توجه به عناصر تشكيل دهندهي فضاي آموزشي ميتواند اثرات منفي بر روي دانشجويان داشته باشد و بالعكس رعايت اين ضوابط و استانداردها ميتواند باعث ايجاد حستعلق و اجتماع پذيري دانشجويان نسبت به فضاهاي آموزشي گردد. لذا اين پژوهش به بررسي و تحليل مؤلفه هاي مؤثر حستعلق در راستاي اجتماع پذيري دانشجويان به محيط هاي دانشگاهي ميپردازد. روش مورد استفاده در اين مقاله روش توصيفي تحليلي و مبتني بر مطالعات كتابخانه اي، اسنادي و بررسي هاي ميداني ميباشد. نتايج حاصل بر ارتباط بين نقش عوامل كالبدي بر اجتماع پذيري دانشجويان تأكيد دارد