بازشناسي معاني عناصر باغ ايراني با استفاده از مباني عرفاني و ديني (دوره ايراني- اسلامي)

باغ نمود عارفانه طبيعت است كه به عنوان نمايش عيني باورها و اعتقادات جامعه ايفاي نقش مي كند. ايرانيان نيز از اين مهم مستثني نبوده و در احداث باغ در طول تاريخ اين سرزمين از مباني و مفاهيم آييني و ديني خود بهره برده اند. با مطالعه اين مفاهيم در كتب مرتبط ، در مي يابيم كه هدف احداث باغ ايراني در سرزميني با وجود كمبود آب و پوشش گياهي نمايشي از جاودانگي جهان ابدي در اين جهان فناپذير است. اين برداشت، تجسمي از حضور بهشت در زمين را تداعي مي كند. بنابراين با بررسي و بازبيني اصول فرهنگي و جهان بيني ايراني- اسلامي بايد اين مباني و مفاهيم به دست آمده را در بازآرايي باغ هاي ايراني در محيط زيست شهري معاصر ، به كار بنديم.بر اين اساس، در پژوهش حاضر با روش توصيفي _ تحليلي با رجوع به اشعار، سفرنامه ها ، آيات قرآني و تفاسير آن ها سعي مي كنيم تا اين دست مفاهيم را استخراجو بازشناسي كنيم. نتايج حاصل بيانگر آن است ، باغ ايراني نظامي است كه عناصر موجود در آن به تأسي از مفاهيم فرهنگ و حكمت اين سرزمين شكل گرفته و همين امردر بقاي باغ ايراني در طول زمان موثر بوده است. پس بايد با شناخت و استفاده صحيح از اين مفاهيم در خلق باغ هاي امروزي به نحو احسنت بهره بريم.