الگويي براي ارزيابي عوامل موثر بر موفقيت شبكه هاي همكاري بين المللي

ايجاد و توسعه شبكه هاي همكاري در دهه‌هاي اخير به يكي از راهبردهاي كليدي براي توسعه علم ، فناوري و نوآوري تبديل شده و از اين رو شناخت عوامل موثر بر موفقيت و شكست اين شبكه ها مورد توجه مديران و سياستگذاران اين حوزه قرار گرفته است. در اين مقاله ، عوامل موثر بر موفقيت شبكه هاي منطقه اي/بين المللي با مطالعه چهار مورد از شبكه‌هاي علم و فناوري كشورهاي اسلامي كه تحت كميته دايمي علم و فناوري سازمان همكاري اسلامي (كامستك) و به ميزباني ايران ايجاد شده‌اند ، مورد بررسي قرار گرفتند. در اين راستا در قالب يك بررسي كيفي ، از ابزارهاي مختلف تحقيق از جمله مصاحبه با مطلعين كليدي اين شبكه‌ها و تهيه و تحليل پرسشنامه‌هاي كيفي استفاده گرديد. در اين پژوهش ، مهم‌ترين عوامل تاثيرگذار بر موفقيت (و شكست) شبكه هاي همكاري بين المللي شناسايي‌ و در قالب يك مدل مفهومي مشتمل بر دو بُعد (دروني و بيروني) و 6 دسته ارايه شدند. نتايج تحقيق نشانگر آن است كه علاوه بر عوامل عمومي مربوط به همه شبكه‌ها ، هر شبكه با توجه به فضاي بين المللي و شرايط خاص حاكم بر حوزه فعاليت آن شبكه در كشورهاي اسلامي ، با تعدادي از عوامل ويژه مواجه است كه بايد شناسايي و مورد توجه قرار گيرند.