تبيين نقش ديپلماسي علم و فناوري در پيشبرد اقتصاد مقاومتي

در سال هاي اخير ، به منظور مقابله با فشارهاي ناشي از تحريم به اقتصاد ايران و همچنين رهايي از اقتصاد تك محصولي و وابسته به نفت ، واژه ي اقتصاد مقاومتي به ادبيات اقتصادي و سياسي كشور وارد گرديد. در اين راستا ، اقتصاد دانش بنيان كه در آن دانش و فناوري ، عامل اصلي رشد اقتصادي و توليد ثروت براي يك كشور محسوب مي‌شود ، يكي از مؤلفه ها و راه حل هاي مؤثر براي دست يابي به اقتصاد مقاومتي است. در اين ميان مي‌توان با استفاده هوشمندانه از ديپلماسي علم و فناوري به عنوان اهرمي مفيد در جهت تقويت اقتصاد دانش بنيان و از گذر آن اقتصاد مقاومتي بهره جست. چرا كه به طور معمول ، بسياري از موانع و چالشهايي كه به تبع شرايط سياسي و تحريم به فضاي اقتصادي كشور تحميل مي‌گردد در ميان دانشمندان و در فضاي علمي و دانشگاهي بويژه براي آغاز يك مسير علمي و فناورانه ، مطرح نيست يا رنگ و بوي كمتري دارد. در واقع ، مي‌توان از ظرفيت دانشمندان و مراكز علمي برجسته در كشور براي جذب سرمايه و توليد ثروت از خلال روابط بين‌الملل و فضاي ديپلماسي علمي حداكثر بهره را برد تا از اين طريق ضمن كاهش وابستگي به اقتصاد تك محصولي ، به تدريج بتوان بنيان اقتصاد را بر علم و فناوري بنا نهاد و با توجه به بلندمدت بودن نسبي تبادلاتي علمي و فناورانه ، اقتصاد كشور را در مقابل فشارها و تهديدات خارجي مقاوم نمود و بخشي از اقتصاد مقاومني را محقق ساخت. در اين نوشتار ، ضمن مرور مفاهيم اصلي اقتصاد مقاومتي ، بر نقش كليدي علم و فناوري در آن تأكيد گشته و سپس تلاش مي‌شود تا با تبيين مفهوم ديپلماسي علم و فناوري ، پيشنهاداتي براي استفاده از اين اهرم براي تحقق اقتصاد مقاومتي و دانش‌بنيان ارائه گردد.