مديريت بحران مناطق ساحلي در اثر توفان‌هاي حاره‌اي

بيشتر كشورهاي اطراف شمال اقيانوس هند در معرض خطرات ناشي از توفان‌هاي استوايي قرار دارند. توفان گنو كه در اوايل ژوئن سال 2007 در درياي عرب رخ داد قوي‌ترين توفان ثبت شده در درياي عرب بوده كه باعث به وجود آمدن خسارت در بخش‌هايي از نواحي جنوبي ايران گرديد. به همين دليل مدلسازي و بررسي آب‌گرفتگي ناشي از توفان در مناطق ساحلي به‌منظور حفاظت از اين مناطق و كاهش خسارت‌ها ضروري مي‌باشد. در اين مقاله آب گرفتگي نواحي ساحلي شهر كنارك با استفاده از مدل هيدروديناميك GETM بر اثر توفان گنو و 9 سناريو (4 سناريو تاريخي و 5 مسير فرضي) مدل‌سازي و بررسي شده است. نتايج حاصل از مدل‌سازي آب گرفتگي نشان مي‌دهد كه حداكثر تراز كل سطح آب عامل مهم در شناسايي نقاط ساحلي در معرض خطر آب گرفتگي است. بعلاوه بيشترين آب گرفتگي شهر كنارك در اثر وقوع توفان تاريخي سال 1898 كه بيشترين تراز سطح آب را توليد نموده است، بوده است. بطوريكه باعث آب گرفتگي مناطق ساحلي شهر كنارك به مساحت 8 كيلومترمربع شده است. لذا استفاده از نقشه‌هاي پيش‌بيني حدود آب گرفتگي در برنامه‌هاي مديريت بحران به‌منظور حداقل سازي خسارت‌ها و حفاظت از اين مناطق مفيد خواهد بود.