شناسايي عوامل مؤثر بر كاهش آسيب‌پذيري فضاي شهري در برابر زلزله با بهره‌گيري رويكرد پدافند غيرعامل؛ مطالعه موردي: شهرري

كاهش آسيب‌پذيري كاربري‌هاي شهري جهت تقليل ميزان خسارات با بهره‌گيري از رويكردهاي پدافند غيرعامل كه مي‌تواند در ايجاد محيطي ايمن در شهرها مؤثر واقع شود. از مهم‌ترين اهدافي است كه امروزه برنامه ريزان و مديران شهري در صدد اجراي آن در شهرها مي‌باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسي ايمني فضاهاي شهري در برابر زلزله با توجه به اصول پدافند غيرعامل و شناسايي عوامل كاهش دهنده ايمني در ناحيه ۵ شهرري انجام گرفته است. روش تحقيق براي تبيين وضع موجود و يافتن پاسخي براي سؤالات تحقيق روش توصيفي – تحليلي است. روش جمع‌آوري اطلاعات بر مبناي كتابخانه‌اي ونيز ميداني (پرسشنامه) بوده و تجزيه‌وتحليل اطلاعات به دست آمده با استفاده از روش آزمون فراواني و تحليل عاملي انجام گرفته است. سپس متغيرهاي اساسي تأثيرگذار به‌وسيله آزمون همبستگي پير سون جهت تأثير يا رد فرضيات مورد تجزيه‌وتحليل قرارگرفته‌اند. و در نهايت يافته‌ها نشان مي‌دهند كه آنچه كه به‌عنوان اساس كار بايد مورد توجه قرار گيرد تعيين مراحل مختلف يك فرآيند برنامه‌ريزي مقابله با زلزله در تهران به‌ويژه شهرري است كه در هنگام تهيه هرگونه برنامه جامع و يا تفصيلي و موردي مي‌بايست بكار رود. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه عوامل كالبدي (نظير بهينه‌سازي تأسيسات شهري فعلي مانند كابل‌ها و شبكه‌هاي برق هوايي، رعايت حريم مناسب براي مخازن ذخيره سوخت، تهيه بانك اطلاعاتي جامع در سطح منطقه) مي‌توانند بر كاهش آسيب‌پذيري فضاي شهري (در محدوده شهرري) تأثير داشته باشند. در خاتمه پيشنهادات و راهكارهاي لازم جهت رعايت پيشگيرانه اصول پدافند غيرعامل در شهرري ارائه گرديده است.